Η Σάντρα μετακόμισε στο U.K. δίπλα σε ένα νεκροταφείο
ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΗΧΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΣΤΗ ΜΠΑΝΙΕΡΑ; Είναι φοβερός. Δεν θέλεις να βγεις από το ντουζ. Γεμίσαμε λοιπόν την λονδρέζικη μπανιέρα μας με πολύχρωμα μπαλόνια, κεράκια και μαύρες κουρτίνες για να γιορτάσουμε το Χάλογουιν. Κάναμε κι ένα δείπνο. Ντυθήκαμε αιματοβαμμένες νύφες-αυτόχειρες και φτιάξαμε κολοκυθόσουπα με δόντια αρουραίου και μάτια σαύρας. Και μια τούρτα-δηλητήριο. Ύστερα πήγαμε ξυπόλητες στο διπλανό νεκροταφείο και βγάλαμε φωτογραφίες μαζί με τα φαντάσματα.
ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ. Να κλέβουμε πιπεριές από το σούπερ μάρκετ (μα 1 ολόκληρη λίρα για μια πράσινη πιπεριά;), να μαγειρεύουμε όλη μέρα και το βράδυ να κάνουμε θεματικά δείπνα με τους φανταστικούς μας φίλους. Και για χώνεψη, περίπατος στις πάπιες, οι οποίες έχουν αρχίσει να μας αναγνωρίζουν. Επίσης, αποφασίσαμε πως μας λείπει κι ένας γάτος. Προχθές παραλίγο να κλέψω του γείτονα γιατί νόμιζα ότι ήταν αδέσποτος. Αλλά εδώ δεν έχει αδέσποτα.
ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΜΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΕΓΕΤΑΙ GOLDSMITHS COLLEGE ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΜΕΝΟ. Χάνομαι καθημερινά μέσα στα ασπρόμαυρα μωσαϊκά πατώματα. Οι αίθουσες και οι διάδρομοι του κτιρίου αλλάζουν θέσεις, γυρίζουν και ανεβοκατεβαίνουν, ακριβώς σαν το μαγικό Ηogwarts του Χάρι Πότερ. Όταν έχω κενό, χαζεύω τα χαρτάκια στους πίνακες ανακοινώσεων και καταναλώνω μεγάλες ποσότητες butter fudge (λευκά, βουτυρένια γλυκάκια). Μετά κάνω γιόγκα. Δίπλα στο πανεπιστήμιο έχει το «Cafe Crema», με έναν κήπο γεμάτο κότες. Ο καινούριος μου φίλος, ο Όλι, λέει ότι είναι πολύ hype και το βρίσκει χαζό να πηγαίνουμε για καφέ εκεί. Επίσης, κάθε φορά μου ζητάει να τον κεράσω μπύρα (τελικά η τράκα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο).
ΈΧΩ ΡΟΖ ΚΑΙ ΜΩΒ ΜΑΛΛΙΑ, ΑΣΟΡΤΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΜΟΥ ΦΟΥΣΤΑΝΙ. Πήγα και με κούρεψαν τζάμπα σ’ ένα μάθημα κομμωτικής. Αν κοιτάς καλά τις αγγελίες στις εφημερίδες –όπως και στους πίνακες του πανεπιστημίου- όλο και κάτι ενδιαφέρον βρίσκεις: τζάμπα κούρεμα, συγκατοίκους, πλέξιμο, ομαδική ανάγνωση ημερολογίου, β’ ρόλο σε τσόντα, επάγγελμα συνοδός («μην ανησυχείτε, το επιλέγει και άλλος κόσμος εκτός από εσάς»). Έκλεισα τη μέρα μου σ’ ένα τεράστιο “Jumble Sale” (στο East End Thrift Store, στο Whitechapel) που γεμίζεις μια σακούλα ρούχα για 10 λίρες. Φοβερό.
ΚΑΝΕΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ. ΑΠ’ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΒΡΟΧΗ. Οι Λονδρέζοι φοράνε σορτσάκια, γυαλιά ηλίου και τις Κυριακές βολτάρουν στο Χάιντ Παρκ. Στο “Speaker’s Corner” όποιος θέλει ανεβαίνει σ’ ένα βάθρο και λέει ό,τι του καπνίσει, αρκεί να μην είναι παράνομο. Για να διασφαλιστεί αυτό, οι κύριοι αστυνομικοί κόβουν βόλτες πάνω στα τεράστια άλογά τους. Γιατί εδώ, ακόμη και αναρχικός να είσαι, θα κάτσεις να το συζητήσεις το θέμα. Δηλαδή και την ουρά σου θα κάνεις και το εισιτήριό σου θα πληρώσεις. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν αυτό μου φαίνεται παράλογο ή όχι.
ΌΛΕΣ ΟΙ ΑΓΓΛΙΔΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΛΤΣΩΤΕΣ. Έμαθα ότι πριν βγουν πασαλείβονται με θερμαντικές κρέμες. Για να σας λυθεί η απορία το λέω.
«ΕΣΥ ΤΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΕΙΣ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ;» Στην Jubilee line στο μετρό, υπάρχει ένα πρότζεκτ μιας εικαστικού που ενδιαφέρεται για την ονειροπόληση. Έκανε μια έρευνα και ρώταγε τον κόσμο τι σκέφτεται κατά την διάρκεια των μεγάλων ταξιδιών μέσα στο βαγόνι. Τις απαντήσεις τις έκανε αφίσες, με φωτογραφίες από αντικείμενα του μουσείο του Freud. Πολύς κόσμος όμως δεν ονειροπολεί, αλλά αυτοκτονεί στο μετρό.
ΆΝΤΕ! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ EARL GREY ΜΕ ΤΗ ΒΛΑΜΜΕΝΗ ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ και να ψωνίσουμε βίντατζ. Και δεν πειράζει που είναι συννεφιασμένα. Όπως υπενθυμίζει κάθε μέρα η συγκάτοικός μου: «Ο ήλιος είναι μέσα μας…».
H Σάντρα Οντέτ Κυπριωτάκη είναι δημοσιογράφος και Doc-er. Μόλις μετακόμισε στο Λονδίνο για ένα μεταπτυχιακό αφήνοντας πίσω εμάς και τον σκύλο Τόλη. Τώρα συγκατοικεί με τη Βιβιάνα, την Ιωάννα και τον Μήτσο. Θα επιστρέψει την άνοιξη αλλά μέχρι τότε θα μας στέλνει καρτ-ποστάλ.